Hallo!

Welkom op mijn web-log. Mijn naam is Janneke en ik studeer psychologie in Leiden.
Op deze site kan je lezen wat ik zoal beleef en wat me bezig houdt. Ik hoor graag wat je van mijn stukjes vindt, schroom dus niet een berichtje achter te laten!

Ik heb al een tijd een log bijgehouden op BlogEiland, mocht je je dus een keer vervelen dan kan je daar eens een kijkje nemen: Janneke’s Blog .

Groetjes
Janneke

Vanwege het onmogelijke nieuwe beheerdersmenu hier bij web-log.nl ben ik definitief vertrokken.
En wel naar Psychogoogje op punt.nl
Bij deze zou ik iedereen van harte op deze nieuwe site uit willen nodigen, in de hoop dat het hier wat langer goed gaat!

De groeten!

Na de verhuizing van mijn log begrijp ik helemaal niets meer van de besturing en de nieuwe versie van Web-log. Na twee dagen puzzelen en rommellen begrijp ik er nog steeds niets van en dus lijkt het erop dat ik voor de tweede keer in een paar maanden ga verhuizen. Ik ben nog bezig met het opzetten van een nieuwe site bij een andere provider en ik verwacht deze binnen een paar dagen up and running te hebben. Tot die tijd zal het hier waarschijnlijk wat stil zijn. Zodra alles werkt verschijnt er hier vanzelf een verhuisberichtje!

groetjes

Janneke

Vanavond was het tijd om mijn laatste schouwburgkaartje van het seizoen te gebruiken, namelijk voor De Vliegende Panters. Het ging om een try-out van hun show voor het komend seizoen ‘Ebbinge, Vrijdag en de Bekker’. De vraag waarom deze show draait is wie de Vliegende Panters nu eigenlijk zijn. En de heren ontzien hierbij niets en niemand en al helemaal elkaar niet. Over het geheel vond ik het een goeie show, met een aantal zwakke en een aantal vlijmscherpe punten.
Ze balanceren een paar keer op het randje van nxe8t iets te ver gaan, maar met een paar kleine aanpassingen krijgen ze ook deze stukjes wel op het scherpst van de snede. De overgangen tussen de gesprekken en stukjes zijn erg grappig en lekker droog, de liedjes zijn leuk en de dialogen vaak verrassend. Dat het een try-out was en de heren nog een beetje moesten inkomen bleek wel een paar keer, maar dit was niet vervelend. Sommige stukjes, vooral met accentjes waren naar mijn idee wat rommelig, onduidelijk en doordat de draad niet goed te volgen was iets te lang. En de show is zeker niet voor gevoelige mensen onderwerpen als seks, buitenlanders, relaties en grof taalgebruik worden niet geschuwd. Maar wie daar geen moeite mee heeft zal bij de Vliegende Panters zeker een leuke avond beleven!

Natuurlijk ben ik heel benieuwd hoe de uiteindelijke show eruit gaat zien, mochten er mensen zijn die hierheen gaan ik kijk uit naar jullie reacties!

De kaartjes voor volgend seizoen zijn alweer in bestelling…

Het is al weer even geleden maar halverwege maart heb ik een begin gemaakt met een projectje voor een vriendin. Ze is aan het begin van dit jaar naar Rosmalen verhuisd en had gevraagd of ik een muurschildering in haar slaapkamer wilde maken. (het eerste deel vind je hier) Nadat ik dus twee maanden geleden een begin heb gemaakt heb ik het dit weekend eindelijk afgemaakt (schaam schaam).
Het was even puzzelen welk materiaal het mooiste effect zou geven. Omdat het met verf erg moeilijk is goede schaduwwerking te krijgen, is het krijt en houtskool geworden.
Een paar plaatjes (klik op de plaatjes voor een vergroting):

De afbeelding stond al in potlood op de muur en het was vooral een kwestie van inkleuren. Er kwam dus steeds een kleurtje bij…

Om het groen wat minder fel te maken heb ik er blauw doorheen gemengd, dit zie je in het linker plaatje. Onderop is het wat donkerder door het blauw. Dit komt terug is de schaduwen van de jurk. Op het rechter plaatje het verschil tussen het krijt voor en nadat het uitgewreven is.

En tenslotte het resultaat.

Uiteindelijk heeft het me in totaal iets van 8 uur gekost om de tekening op de muur te zetten en in te kleuren. Wat me eigenlijk nog mee valt..
Om ervoor te zorgen dat het niet afgeeft als er iemand tegenaan komt zit er een laagje fixeer overheen (heerlijk die dampen).
Het belangrijkst is natuurlijk dat Eline het mooi vindt, aangezien zij er tegenaan kijkt, maar ik moet zeggen dat ik zelf ook best tevreden ben met hoe het geworden is.

Vanavond ben ik voor het eerst tijdens de pauze van een film weggegaan…
Richard en ik waren naar de sneak preview hier in Leiden en kregen daar 16 Blocks voor onze kiezen.

Vroeger had je dat grapje “ik ben de man met de bloedende vinger en ik ben 9 straten van je verwijderd”?
Dat is dus de strekking van deze film…
Ok eerlijk is eerlijk, de film is nu nog bezig en ik zit hem hier af te kraken terwijl ik het einde niet gezien heb, maar toch…
Een korte samenvatting (tot de pauze): een dronken agent moet een getuige (een kruising tussen Fran Fine en Rainman, maar dan zwart) naar de rechtbank brengen. Maar natuurlijk is het een getuige die tegen een mede-agent moet getuigen en dus dood moet, een taak die een kudde corrupte collega’s vol overgave op zich neemt. Gevolg: een achtervolging door New York waarbij alle mogelijke clichxe9s voorbij komen.
Niet boeiend genoeg om ons na de pauze terug te laten komen.
Mocht hier iemand komen die de film wxe8l uit heeft gezeten en was het einde enigzins verrassend, we horen het graag!

Net als vele van mijn mede-bloggers wacht ik natuurlijk vol spanning op de verhuizing!
Maar tot die tijd heb ik net even mijn indeling een beetje omgegooid, vooral om mijn gastenboek wat meer in the picture te brengen (heel subtiel…)
Als je namelijk iets te melden/vragen/op te merken hebt maar het past niet specifiek bij een stukje dan kan je je daar uitleven.
Na de verhuizing gaat de boel waarschijnlijk weer om maar dat zien we dan wel!

Hierbij nog even een directe link:
Naar mijn gastenboek

Vandaag is het een jaar geleden dat mijn broer overleden is. Het blijft vreemd. Het idee dat hij een jaar geleden ‘s morgens wakker werd, de normale dingen deed die hij iedere dag deed en geen idee had dat het de laatste dag van zijn leven was.
Wat ergens misschien ook wel goed is.
Ik wist nog niet echt wat ik vandaag wilde doen en gisteravond heb ik pas met m’n andere broer besloten toch naar m’n moeder te gaan. Daar hebben we zitten praten en wat gegeten.
Ergens lijkt het alsof ik het afgelopen jaar een heel leven geleefd heb en aan de andere kant lijkt het net gister, dat we hals over kop naar Curaxe7ao vlogen en alles omgegooid werd.

Ik denk nog iedere dag aan Peter, maar vandaag was toch anders. Alle 365 dagen van het jaar hebben we nu zonder hem geleefd. Verjaardagen, kerst, nieuwjaar… morgen is het de tweede keer een 21 mei die hij niet meemaakt. Het verdriet is er niet minder om, minder scherp misschien, maar altijd nog aanwezig.

Death leaves a heartache no one can heal, love leaves a memory no one can steal

Peter Jan David Passenier *27-04-1957 +20-05-2005

Een leuk project van een aantal leerlingenvan de Hogeschool Utrecht en 3VO: het Sorrygebaar.

Dat je middelvinger opsteken in het verkeer niet vriendelijk geboeld is, weet iedereen. Maar fouten zijn menselijk en soms kan je dan sorry willen zeggen. Het project gaat erover dat daar (nog) geen universeel gebaar voor is. Er zijn 4 gebaren geselcteerd waarop gestemd kan worden op www.sorrygebaar.nl.

Snijwerk
Gister was het dan zover: de gevreesde behandeling door de kaakchirurg…

Nadat m’n tandarts maandag nog wat vulwerk had gedaan, mocht ik gistermorgen om half 9 aantreden in het LUMC, wederom bijgestaan door mijn liefhebbend vriendje.
Het was dezelfde Guus Meeuwis look-a-like als vorige keer, maar helaas niet dezelfde leuke verpleger. Eenmaal binnen mocht ik meteen gaan liggen voor de verdoving, die prikken zijn altijd het gemeenst, maar daarna valt het altijd mee dus even doorbijten. Na 6 injecties was het wachten tot de verdoving ging werken en na een paar minuten voelde ik mijn neus en bovenlip langzaam dikker worden. Bij het ‘testen’ van de verdoving (‘je kan nu een lichte druk voelen’) voelde ik helemaal niets en dus gingen ze aan de slag. Gelukkig kreeg ik een steriele doek over m’n gezicht waardoor ik niet kon zien wat er allemaal in en uit ging. Ik voelde alleen wat gemorrel, geboor en getrek aan m’n tanden, meer niet.
Oh ja, en ik kon meegenieten met de uitgebreide uitleg van de arts aan de assistent die blijkbaar in opleiding was…
“Ik doe altijd de incisie altijd in deze vorm, ja je kan het ook meer deze kant op doen.. zo zeg maar..”..ahum, dat hoef ik niet te weten
“en hier zien we dan duidelijk de apex en als we dat stukje daar optillen kan je mooi de achterkant ook zien”… fijn..
“ah, daar zien we de ontsteking, zie je dat kleurverschil?”..meer info dan ik wilde..
“ja, dat gaat dan altijd flink bloeden, vandaar dat we het eerst vullen, kijk daar zit de ader”..hallo! ik lig er gewoon bij hoor.. !
Maar al met al kan ik niet anders zeggen dan dat het meeviel. Het boren is naar en toen hij de ontsteking wegkrabde deed het wel een beetje pijn, maar meer niet.
Na afloop moest er nog even en foto gemaakt worden en ik mocht er weer vandoor. 24 uur niet spoelen, een paar dagen geen harde dingen eten, heel voorzichtig met poetsen en over drie maanden terug komen voor controle.
Eenmaal thuis voelde ik me wel wat misselijk, maar dat kwam waarschijnlijk door de bloedsmaak in m’n mond. Nu gaat het alweer een heel stuk beter en heb ik er nog amper last van.

Hakwerk
Aangezien ik gister niet erg spraakzaam was en ook niet gezellig een drankje kon doen (ik mag voorlopig geen alcohol) besloten Richard en ik naar de film te gaan. Ik had nog €15 aan bioscoopkaarten liggen van m’n verjaardag, dus dat kwam mooi uit. We hadden verwacht dat de Da Vinci Code al uitverkocht zou zijn, aangezien hij gister ik premiere ging, maar bij de kassa bleken er nog een heleboel kaarten te zijn en dus werd het niet Ice Age2 maar de langverwachte verfilming van Dan Brown. Het boek heb ik werkelijk verslonden, net als zijn andere 3 boeken.
Over het waarheidsgehalte mag dan de nodige discussie zijn, het verhaal is erg goed, spannend en origineel. Al vroeg ik me wel af hoe ze dat in anderhalf uur film wilde vangen en na de film gezien te hebben blijk die twijfel gegrond. Het begin klopt al niet met het boek, wat voor enige verwarrig zorgde. De volledige diepgang ontbreekt en de film is een veel te snelle aaneenschakeling van actiescenes. De oplossingen van de raadsels en gedachtengangen waar je in het boek over mee kan denken worden je in de schoot geworpen en de bijrollen (Salis, Carinaal Aringarosa en Leigh Teabing) worden haastig uitgewerkt (de geschiedenis van Silas komt in 20 seconden voorbij).
Tom Hanks zet Robert langdon wel erg goed en overtuigend neer en ook de rest van de cast is goed, er zitten een paar prachtige effecten in en ook de settings en het camerawerk is prima in orde. Het is alleen doodzonde om zo’n goed boek in 90 minuten samen te willen vatten, het is best te verfilmen maar doe het dan in drie uur of nog liever als serie, zoals ze bij de BBC vaak doen met detectives. Op die manier komt het boek tenminste tot zijn recht.
Voor mensen die het boek gelezen hebben: niet doen, het is een teleurstelling.
Voor mensen die het boek niet gelezen hebben: lees het boek, de film is lang niet zo goed!